türkçe blog(ilk defa)

bazen insan olarak ne kadar acınası olduğumu düşünüyorum. sapasağlam vücut miniminnacık bir şey yüzünden dengesini kaybedebiliyor, ne kadar garip. bu kadar şeyin arasında az birşey için isyan etmek bencilce gibi.

bunu klasik bir hastalıkta hiç bir zaman anlamamıştım. burnum akar, başım ağrır ve geçerdi. hepimizin öyle, değil mi? başımıza gerçekten ciddi bir olay gelmediğinde hiç düşünmüyoruz teşekkür etmeyi, hiç düşünmedim şükretmeyi. ta ki geçen sene MS tanısı yiyene kadar. 

işte o zaman anladım ki iyi bakmamız gereken bir canımız var. çünkü hayata bir kez geliyoruz ve ileride ne olabileceğini kimse bilemez. inancın az olsa bile hala tek parça olduğun, boğazından lokma geçtiği, kıyafet seçebildiğin ve hayatın kısıtlı olmadığı için şükretmelisin. bazen yaşadığımız şeyler sonumuz ya da cezalandırılışımız değildir, belki önemli olan sadece sabırla beklemektir.

ne zaman 'keşke' diyecek olursan aklına senin hayatını yaşamak isteyecek insanlar olduğu gelsin. kendinize iyi bakın, sağlıcakla kalın, hoşça kalın.💖